Drupal
Άρθρα

Tαυτότητες: O καλός ο εκσυγχρονισμος θέλει και ..επιδέξιους εκσυγχρονιστές

του Θανάση Γεωργακόπουλου 

Eίμαστε στη διάρκεια μιας πολιτικής φάσης η οποία προσφέρει άφθονο αποδεικτικό υλικό προς επίρρωσιν του προκλητικού τίτλου.

H υπόθεση των ταυτοτήτων δεν αποτελεί μόνο θέμα δημοκρατίας και δικαιωμάτων και δεν αφορά απλώς τις σχέσεις Kράτους-Eκκλησίας αλλά φτάνει έως το σκληρό πυρήνα των περί έθνους ιδεών και αντιλήψεων.

Στη σύγκρουση και το σχετικό διάλογο δοκιμάζεται, όσο σε ελάχιστα από το ΄96 θέματα, ο εκσυγχρονισμός, με την έννοια όχι μόνο της προσαρμογής στα σύγχρονα δεδομένα αλλά και με την έννοια της μεταρρύθμισης και της ρήξης με κυρίαρχα ιδεολογήματα, τα οποία είναι, εν πολλοίς, υπεύθυνα για τον αέναο ιστορικό μετεωρισμό της χώρας μεταξύ Δύσης και Aνατολής, ευρωπαϊσμού και εθνοκεντρισμού, κράτους δικαίου και κράτους πελατών, ανεκτικότητας και αυταρχισμού, κοσμικής και θεοκρατικής κοινωνίας.

Στο ζήτημα των ταυτοτήτων, λοιπόν, ο πρωθυπουργός, έπειτα από ένα διάστημα κυβερνητικών ταλαντεύσεων, αμφισημιών, έως και λάθος σημάτων, έδωσε λύση που συνάδει με την εποχή μας και με το στόχο του ολόπλευρου εκσυγχρονισμού της χώρας.

‘Oμως, τουλάχιστον πριν από το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ποιος στήριξε την απόφαση του K. Σημίτη; Ποιος έδωσε ερμηνεία, βάθος και ορίζοντα σ’ αυτή την κίνηση; Ποιος διατύπωσε τον αντίθετο, στη θεοκρατική, σκοταδιστική επίθεση, λόγο;

Σίγουρα όχι πολλά στελέχη του ΠAΣOK που σιωπούσαν εκκωφαντικά, μάλλον, ... κατ’ επάγγελμα και όχι κατ’ εντολήν. Σίγουρα όχι εκείνα τα λίγα τα οποία συντονίσθηκαν εμμέσως ή και αμέσως με τον Xριστόδουλο. Σίγουρα όχι τα άλλα που ακροβατούσαν είτε με άγονες μεσολαβητικές πρωτοβουλίες είτε με πρωτοφανείς διμέτωπους σε σκοταδιστές και ...φωταδιστές.

Aυτό που δεν έκαναν οι προηγούμενοι συνέβη, προς τιμήν τους, από κάποιους άλλους από την κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα. Όμως, ιδιαίτερα στις πρώτες φάσεις, συνέβη κυρίως, από τον Συνασπισμό, από την Aνανεωτική Eκσυγχρονιστική Kίνηση της Aριστεράς, από Kινήσεις που στήριξαν προεκλογικά τον K. Σημίτη, καθώς κι από τους Φιλελεύθερους του Στ. Mάνου, τον Γ. Σουφλιά και άλλους του μετριοπαθούς φιλελεύθερου, κεντροδεξιού χώρου και, τέλος, από διανοούμενους της ανανεωτικής αριστεράς αλλά και ευρύτερα του πανεπιστημιακού χώρου.

Aν γυρίσουμε λίγους μήνες πριν κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με την ιστορική συμφωνία του Eλσίνκι. Eνώ τα μπλοκ που συγκροτήθηκαν και συγκρούονται τώρα διαθέτουν πολλές αναλογίες με τα αντίστοιχα στις υποθέσεις: Iμια, Oτσαλάν, Γιουγκοσλαβικό, επίσκεψη Kλίντον.

Eν ολίγοις, σε πολλά θέματα από το ΄96 συγκρούστηκαν τα μπλοκ του εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού από τη μια και του αναχρονισμού και της καθυστέρησης από την άλλη, χωρίς, όμως, να έχουν συγκροτηθεί σαφώς.

H Eλλάδα άλλαξε αυτά τα χρόνια αλλά μπορούσε να αλλάξει πιο γρήγορα, πιο βαθιά και πιο δίκαια. Aν αυτό δεν έγινε οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στην ποιότητα του πολιτικού υποκειμένου της αλλαγής και του εκσυγχρονισμού.

Ήταν, άλλωστε, πολλές οι φορές που πραγματικά εκσυγχρονιστικές δυνάμεις, οι οποίες για συγκεκριμένους ιστορικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς λόγους δεν βρίσκονται στο ΠAΣOK και οι οποίες -όπως και τώρα- έτειναν “χείρα βοηθείας” προς την κυβέρνηση, όταν προχωρούσε σε εκσυγχρονιστικές κινήσεις και τομές.

Aν η Eλλάδα δεν άλλαξε, όμως, από το ΄96 όσο γρήγορα, βαθιά και δίκαια θα μπορούσε οφείλεται, επίσης, και σε μια αντίληψη για τον εκσυγχρονισμό στενή, που τον περιόριζε -για διάφορους λόγους- στο οικονομικό πεδίο και κυρίως στην επίτευξη των στόχων του Mάαστριχτ. Ήταν, όμως, αρκετές οι φορές που οι συγκρούσεις ξέφευγαν από τα όρια ενός “οικονομίστικου” εκσυγχρονισμού.

H υπόθεση των ταυτοτήτων μπορεί ως εκ τούτου να αποβεί πολλαπλά διδακτική.

Kατ’ αρχήν ήρθε η ώρα να μεταβληθεί το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα σε συνολικό όραμα αλλαγής, σε συνεκτικό σχέδιο εφ όλης της ύλης μεταρρυθμίσεων, σε κίνημα διανοητικής, ηθικής, αξιακής επαναθεμελίωσης της κοινωνίας με τη συμμετοχή της.

Έπειτα, επειδή δεν είναι δυνατό όλες οι ένθεν κακείθεν εκσυγχρονιστικές δυνάμεις να “στριμωχθούν” στο ΠAΣOK (που πρέπει, όμως να αλλάξει) και επειδή ο εκσυγχρονισμός πρέπει να αποκτήσει το ανάλογο πολιτικό υποκείμενο, ήρθε η για τη δημιουργία του πλουραλιστικού πόλου του δημοκρατικού εκσυγχρονισμού, της παράταξης της Kεντροαριστεράς.

19/6/00

Πατρίδα για τους Παλαιστίνιους, ασφάλεια για το Ισραήλ

(ΒΡΑΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 21/4/02)

Οι δραματικές εξελίξεις στη Μ. Ανατολή συγκλονίζουν ολόκληρη την ανθρωπότητα καθώς συνεχίζεται η απίστευτη αιματοχυσία. Αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά ότι οι ηγεμονιστικές επιδιώξεις, ο εθνικιστικός και ο θρησκευτικός φανατισμός καθώς και η μισαλλοδοξία οδηγούν σε ανεξέλεγκτη βία με τραγικές συνέπειες.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΙΟΥΛΙΟΣ 2000

Η επιλογή μας
Η Ελλάδα έχει μπει σ’ ένα νέο ιστορικό κύκλο. 

Η ελληνική κοινωνία κινείται και αλλάζει, παρά τα περί του αντιθέτου ιδεολογήματα.

Μια αριστερά εγκλωβισμένη στο κέλυφος της αυταρέσκειάς της, αποτελεί απλώς είδος υπό εξαφάνιση.

· Εμείς θέλουμε να είμαστε ενεργό τμήμα αυτής της κίνησης, θέλουμε να την ερμηνεύσουμε και να την επηρεάσουμε.

Συνέντευξη στην ΑΘΗΝΑΪΚΗ 9-12-00

Ποιους θα ωφελήσει και ποιους όχι η δημιουργία νέου κόμματος από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο;

 Κάθε νέο στοιχείο που συμβάλλει στην αναγκαία ριζική αναδιάταξη και ευρύτερη ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, αποτελεί θετική εξέλιξη. Αν το υπό εκκόλαψη σχήμα  του Δ. Αβραμόπουλου, εμφανιστεί ως το μοναδικό νέο στοιχείο στο πολιτικό τοπίο, τότε θα αφαιρέσει δυνάμεις από πολλούς πολιτικούς χώρους.

Σπ. Καβουνίδης και Θ. Τσίκας με τον Χρ. Παπουτσή

Την οδό Αθηνάς επισκέφθηκε σήμερα το πρωί ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων κ. Χρήστος Παπουτσής, ο οποίος μίλησε με τους πολίτες και διαπίστωσε τα προβλήματα που υπάρχουν σε έναν τόσο κεντρικό δρόμο της Αθήνας. Ο κ. Παπουτσής παρουσίασε σήμερα τον κ. Σπύρο Καβουνίδη, πολιτικό μηχανικό και υποψήφιο με τον συνδυασμό «Όμορφη Πόλη», καθώς και την συμμετοχή στο επιτελείο της Δημοτικής Παράταξης του κ. Θεόδωρου Τσίκα, στελέχους της ΑΕΚΑ.

Διαδηλώνοντας στην έρημη πόλη ή η ερημιά της Αριστεράς

του Γιώργου Καριπίδη, Αγγελιοφόρος  4/7/2003

Συμπεράσματα απο τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης:

Οι διαδηλώσεις ήταν μεγάλες σχετικά με το μέγεθος της πόλης μας, αλλά μικρές σχετικά με την ένταση και την έκταση της πανελλαδικής κινητοποίησης. Ως παγκόσμια δε (ή έστω πανευρωπαϊκή) η κινητοποίηση απέτυχε πλήρως.

Η πόλη απείχε. ΄Οχι μόνο δεν συμμετείχε στις διαδηλώσεις αλλά ούτε τις παρακολούθησε από τα πεζοδρόμια. Η εικόνα της άδειας πόλης ήταν εντυπωσιακή. Το κρίσιμο μέγεθος των διαδηλώσεων διαμορφώθηκε κυρίως από τη συμμετοχή μεταφερόμενων εκδρομέων.