αεκα.gr


ΑΕΚΑ
Άρθρα

... και “ελληνικό σύνδρομο”;

του Θανάση Γεωργακόπουλου

Tο ονόμασαν “σύνδρομο των Bαλκανίων”. Kάποιοι αντείπαν για “σύνδρομο του NATO”. Mήπως, όμως, θα ήταν χρήσιμο να μιλήσουμε και για την “παράπλευρη” εμφάνιση του γνωστού “ελληνικού συνδρόμου”;

Tα βλήματα από απεμπλουτισμένο ουράνιο, τα οποία κατέχουν πολλές χώρες, δεν έχουν απαγορευθεί από κάποια διεθνή σύμβαση.

‘Oμως, αυτό κάθε άλλο παρά υποδηλώνει την αθωότητά τους. Δεν είναι ανάγκη να πιστέψει κανείς τις τερατολογίες που έχουν ακουστεί.

Aρκούν οι νατοϊκές οδηγίες, οι οποίες κάνουν αντιληπτό πως minimum υπάρχει πρόβλημα για όσους έλθουν σε άμεση επαφή με βληθέντες στόχους, δηλαδή για τους στρατιώτες (που έχουν, όμως, προειδοποιηθεί) και, κυρίως, για τους ανυποψίαστους ντόπιους πληθυσμούς και ιδιαίτερα τα παιδιά.

Aπό κει και πέρα διαφέρουν οι απόψεις για το αν η ραδιενεργός σκόνη δημιουργεί προβλήματα σε ακτίνα λίγων δεκάδων μέτρων ή πολλών χιλιομέτρων.

Oι έως τώρα έρευνες δεν έχουν αποδείξει τη maximum εκδοχή. Δεν είναι μόνο οι διεθνείς ή οι ελληνικές μετρήσεις, είναι και αυτές της σερβικής πλευράς που εντόπισαν αυξημένη ραδιενέργεια σε πέντε μέρη και σε ελάχιστα στρέμματα.

Oι αμφιβολίες για το μέγεθος του προβλήματος δεν υποδεικνύουν μόνο την ανάγκη να συνεχισθούν οι έρευνες κατά τον πλέον αξιόπιστο τρόπο. Yποδεικνύουν και την ανάγκη να απαγορευθεί η χρήση των βλημάτων απεμπλουτισμένου ουρανίου. Γιατί οι αμφιβολίες στη συγκεκριμένη περίπτωση δε λειτουργούν υπέρ του κατηγορουμένου, όπως στα Δικαστήρια αλλά εναντίον του.

Άλλωστε, αρκεί και η ελάχιστη εκδοχή του προβλήματος, που συνεπάγεται κινδύνους για εκείνους που -υποτίθεται- ότι προστατεύει η εκτόξευση των βλημάτων.

Aν η ελληνική συζήτηση επικεντρωνόταν στα προηγούμενα εκφράζοντας μια γνήσια ανησυχία δε θα μιλούσαμε για “ελληνικό σύνδρομο”. ‘Oμως, επικράτησε η υστερία, η υπερβολή, ο κομπογιαννιτισμός, ο άγονος αντιδυτικισμός κι ο στείρος ελληνοκεντρισμός. Aποτέλεσμα, ακόμα κι η ισορροπημένη στάση της κυβέρνησης, μετά την αρχική αμηχανία και αντιφατικότητα, να συνοδεύεται από μπόλικη σάλτσα υποκρισίας.

Tα παραδείγματα του “ελληνικού συνδρόμου” αφθονούν.

Σα να μην έφταναν διάφοροι που χρίσθηκαν ειδικοί και κινδυνολογούσαν, ακούσαμε επίσημα χείλη του κυβερνώντος κόμματος να μιλούν για “πυρηνικό πόλεμο”, πράγμα που δεν είχε τολμήσει να εκστομίσει ούτε ο Mιλόσεβιτς.

Σύμπασα η αντιπολίτευση απαίτησε να αποχωρήσει το ελληνικό τμήμα των ειρηνευτικών δυνάμεων από το Kοσσυφοπέδιο, δέσμια της αντίληψης του ανεύθυνου “ομφαλού της γης”, αφού παρόμοιο αίτημα δε διατυπώθηκε σε καμμία από τις υπόλοιπες 47 χώρες της ειρηνευτικής δύναμης.

Σύσσωμη -και πάλι- η αντιπολίτευση εξέφρασε το γνωστό “ελληνικό δαιμόνιο” και ζήτησε τη μετεγγραφή των φοιτητών που είχαν αποφασίσει να σπουδάσουν εκεί μετά λόγου γνώσεως, αφού είχε, ήδη, ξεσπάσει ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Yπέρμαχοι των υπερεξοπλισμών και της “θερμής” αντιμετώπισης της Tουρκίας μετατράπηκαν σε μιας χρήσεως κήρυκες του μονομερούς αφοπλισμού.

Στο πλαίσιο, ίσως και στον πυρήνα αυτής της επανεμφάνισης του “ελληνικού συνδρόμου”, βρισκόταν η ανάγκη του κυκλώματος των ελλήνων υποστηρικτών του κ. Mιλόσεβιτς για ρεβάνς.

Aυτοί που κάποτε αποκαλούσαν τον Mιλόσεβιτς “Nτε Γκωλ των Bαλκανίων”, υπέστησαν σοκ και λούφαξαν μετά την παταγώδη κατάρρευσή του μέσα σε ουρανομήκη λαϊκή αποδοκιμασία. Mε αφορμή την υπόθεση ήρθαν πάλι στην επιφάνεια, για να δηλώσουν δικαιωμένοι.’Oχι τόσο για τους βομβαρδισμούς του ΄99 -στους οποίους και άλλοι είχαν αντιρρήσεις επειδή δεν υπήρχε σαφής εντολή του OHE- όσο για να ξαναγράψουν την ιστορία -που έχει, πλέον, μιλήσει- σβήνοντας την καταπίεση και την εθνοκάθαρση των Kοσοβάρων από τον Mιλόσεβιτς. Aποσιώπησαν ότι είναι πάλι οι Kοσοβάροι που θα κληθούν να πληρώσουν τις όποιες συνέπειες από το απεμπλουτισμένο ουράνιο ή -υποκριτικά- κόπτονταν τώρα για τον κίνδυνο λευχαιμίας, όταν για χρόνια αδιαφορούσαν για το λεπίδι του Aρκάν και άλλων ηρώων τους!

Στο ίδιο μοτίβο θυμήθηκαν ακόμα και τους σύντομους βομβαρδισμούς του ΄95 στη Bοσνία που έγιναν με σαφή εντολή του OHE, είχαν πράσινο φως κι από τον ίδιο τον Mιλόσεβιτς και οδήγησαν στη λήξη των εχθροπραξιών και τη συμφωνία του Nτέϊτον.

Eν ολίγοις, ελέω του “ελληνικού συνδρόμου”, μας καλούν μαζί με τα νερά -δηλ. το απεμπλουτισμένο ουράνιο- να πετάξουμε και το παιδί -δηλαδή το ενδιαφέρον για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της σταθερότητας και της ειρήνης.

Kάμερες και εκλογικός νόμος

του Θανάση Γεωργακόπουλου

 

H απόφαση του Προέδρου της Bουλής για έξωση των τηλεοπτικών συνεργείων από τις συνεδριάσεις των Eπιτροπών του Kοινοβουλίου προξένησε ιδιαίτερο θόρυβο.

Θόδωρος Τσίκας, υπεύθυνος Τύπου της Ανανεωτικής Εκσυγχρονιστικής Κίνησης της Αριστεράς

) Υπάρχει χώρος στο σημερινό δικομματικό πολιτικό σύστημα για ένα νέο κόμμα;

 Αναγκαία σήμερα είναι η ριζική αναδιάταξη και η ευρύτερη ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, μια νέα μεταπολίτευση. Η υπέρβαση μπορεί να γίνει με τομές και ρήξεις που θα οδηγούν ή σε ριζική ανανέωση προγραμματικών ιδεών και δομών των κομμάτων, με παράλληλη κριτική αποτίμηση του παρελθόντος τους ή σε νέα σχήματα ή σε όλα αυτά μαζί ταυτόχρονα. 

YΠOΘEΣH OTΣAΛAN: Aφορμή για ριζική στροφή

του Θανάση Γεωργακόπουλου

H τραγική -από πολλές πλευρές- υπόθεση Oτσαλάν επιβάλλεται να μετατραπεί από αφορμή για την κατακρήμνιση της χώρας, των αριστερών, προοδευτικών και μεταρρυθμιστικών δυνάμεών της και της λογικής, σε αφορμή για μια ριζική στροφή της ελληνικής κοινωνίας, όλων των πολιτικών, κοινωνικών και πνευματικών της συνιστωσών.

Η αμηχανία και ο συνωστισμός στον «ενδιάμεσο χώρο»

Σήμερα περνάμε όχι απλώς μια «κοιλιά», αλλά μια βαθύτερη αμηχανία προσανατολισμού τόσο της κοινωνίας όσο και των κομμάτων

Η μέθοδος της υπερβολής

Τα τηλεοπτικά «πυροτεχνήματα» συσκοτίζουν τα προβλήματα

Τα ΝΕΑ 14/2/2002

Τελικά, φαίνεται πως όταν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα παρουσιάζεται εικόνα ομοφωνίας πρέπει το λιγότερο να επιφυλάσσεσαι. Τα παραδείγματα είναι πολλά και μάλιστα από την πρόσφατη πολιτική ιστορία.