Drupal
Άρθρα

Η χώρα των μύθων

Η ουσιαστική αυτογνωσία προϋπόθεση της εθνικής αυτοπεποίθησης

ΤΑ ΝΕΑ 29/08/2002

Στην ελληνική πολιτική ζωή αποτελεί σύνηθες φαινόμενο η κυριαρχία μύθων. Τα πρόσφατα γεγονότα γύρω από την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη το επιβεβαίωσαν πανηγυρικά. Για πολλά χρόνια ο μύθος στο χώρο των μη δεξιών πολιτικών δυνάμεων ήθελε την εγχώρια τρομοκρατία ενεργούμενο μυστικών υπηρεσιών - δυτικών βέβαια, και κατά προτίμηση της CΙΑ.

Η εξελισσόμενη από την αρχή του καλοκαιριού εξάρθρωση της τρομοκρατίας δείχνει την απόσταση του μύθου από την πραγματικότητα. Παρ' όλα αυτά έμεινε προσκολλημένο σε αυτόν το ΚΚΕ, πιστό στο δόγμα «αν η πραγματικότητα δενσυμφωνεί με τις απόψεις μας τόσο το χειρότερο γι' αυτήν» Από κοντά, βέβαια, και διάφοροι άλλοι πιστοί αυτού ή άλλων παρεμφερών μύθων για τη 17 Νοέμβρη και οι οποίοι περιφέρουν τη δυσπιστία τους για τις εξελίξεις, σεναριολογώντας - μπουρδολογώντας ατελείωτα από τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Πολύ σημαντικότερος, βέβαια, μύθος από τον προαναφερθέντα αλλά και σχετιζόμενος με αυτόν, εκείνος που ρίχνει τις ευθύνες για όλα τα δεινά της ελληνικής ιστορίας στους ξένους, απαλλάσσοντας - αμέσως ή εμμέσως - κάθε εγχώριο παράγοντα. Σε αυτό το πλαίσιο κυριάρχησε η αντίληψη ότι η επτάχρονη δικτατορία δεν ήταν αποτέλεσμα, κυρίως, του ελληνικού συσχετισμού δυνάμεων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις αντιφάσεις, τις αποφάσεις, τα λάθη και τις παραλείψεις των διαφόρων δυνάμεων της χώρας. Αντίθετα, ο μύθος έλεγε πως επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ και τη CΙΑ, που όχι μόνο πήραν τη σχετική απόφαση αλλά και σχεδίασαν λεπτομερειακά την εκτέλεσή της, χρησιμοποιώντας απλώς κάποιους «επίορκους» Έλληνες σαν «πιόνια».

Τι σχέση, λοιπόν, με αυτό το μύθο έχουν τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ 1964-68 που δόθηκαν στη δημοσιότητα; Παρά τα κενά που συνεχίζουν να υπάρχουν και παρά τα όσα έγιναν μετά το '68, μάλλον ελάχιστη αν όχι καμία.

Εξάγεται, σίγουρα, η εικόνα της ανάμειξης των ΗΠΑ στα εσωτερικά της Ελλάδας, μερικές φορές, βέβαια, με «πρόσκληση» ελληνικών παραγόντων. Εξάγεται, επίσης, η εικόνα των πολιτικών τους προτιμήσεων, των σκέψεων - που δεν υλοποιήθηκαν - για «χρηματική ενίσχυσή» τους, των φόβων για τις διακηρύξεις του Α. Παπανδρέου. Εκείνο που σίγουρα δεν εξάγεται είναι κάτι που να επιβεβαιώνει τον μύθο που κυριάρχησε συντριπτικά στη μεταπολίτευση.

Χαρακτηριστικά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διαμηνύει στις 3 Απριλίου στον πρεσβευτή Τάλμποτ «θα θέλαμε να είμαστε πιο αυστηροί στις προειδοποιήσεις μας κατά οποιασδήποτε συνταγματικής εκτροπής. Ο βασιλεύς θα πρέπει να λάβει πιο σοβαρά υπόψη του το μέγεθος της αντίδρασης του ελληνικού λαού», ενώ την παραμονή του πραξικοπήματος, στις 20 Απριλίου '67, του επισημαίνει πως «η αμερικανική κυβέρνηση έχει πλήρη επίγνωση των δημοκρατικών πεποιθήσεων του Γεωργίου Παπανδρέου, της μακράς ιστορίας του στον αντικομμουνιστικό αγώνα (..), θεωρούμε ότι ο βασικός φόβος του σε αυτή τη φάση είναι η σύλληψη του γιου του Ανδρέα» και τον καλεί να επιδιώξει ένα συμβιβασμό με τον βασιλιά να δεσμεύεται ότι δεν θα συλληφθεί ο Ανδρέας και τον Γ. Παπανδρέου, ότι, αν κερδίσει, δεν θα αλλάξει την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Δυστυχώς η αντιμετώπιση της ελληνικής δημοσιότητας στα αμερικανικά αρχεία παρέμεινε εγκλωβισμένη στον μύθο «για όλα φταίνε οι ξένοι». Κι επειδή δεν μπορούσε να βρεθεί κάτι άλλο χρησιμοποιήθηκαν τα αυτονόητα που γνώριζαν «και οι πέτρες» και δύο τηλεγραφήματα του '66 που έδειχναν γνώση της πρεσβείας για την ύπαρξη συνωμοτικής ομάδας υπό τον Γ. Παπαδόπουλο.

Ε, και; Μα αυτό είχε λεχθεί προφητικά και στη Βουλή από τον αείμνηστο Ηλία Ηλιού μετά την προβοκάτσια στον Έβρο με τη ζάχαρη στα τανκ. Ενώ ο κίνδυνος της δικτατορίας επισημαινόταν από την πολιτική των «5 σημείων» της ΕΔΑ και από όλες τις παρεμβάσεις των Ηλ. Ηλιού, Λ. Κύρκου κ.ά., πολιτική που γνώριζε την αντίθεση ή και τη διαβολή της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου, για τους δικούς της, η καθεμία, λόγους.

Αντί, λοιπόν, να επαιρόμαστε πως καίμε φακέλους στο όνομα της λήθης ας ανοίξουμε και τα δικά μας αρχεία - όσα, βέβαια, διαθέτουμε - κρατικά, κομματικά, ατομικά, για να αποκτήσουμε μνήμη και ουσιαστική αυτογνωσία, στη θέση των μύθων που μας τραβάνε πίσω. ?λλωστε, η πραγματική αυτογνωσία είναι προϋπόθεση της εθνικής αυτοπεποίθησης που διακηρύσσεται ως στόχος.

Η χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού

Με αφορμή τις δηλώσεις των υπουργών Οικονομίας και Εργασίας για τη χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού η Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς τονίζει:

Σχεδιάζοντας για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας

Μια συζήτηση για τις Υπηρεσίες Υγείας στην Περιφέρεια, μετά τις εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

Του Χλωμούδη Κων/νου*1

«Για να ολοκληρωθεί η μεταρρύθμιση στην Υγεία και το “όραμα Παπαδόπουλου” να γίνει πράξη απαιτείται η δυναμική συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης»

Κεντροαριστερά χωρίς μεταρρυθμίσεις;

Η Κεντροαριστερά μπήκε ξανά στο πολιτικό λεξιλόγιο του '96 μετά την εκλογή τού Κ. Σημίτη. Ήταν έτσι φυσικό να συνδεθεί άρρηκτα με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα και με την κοινωνική ανάταση και δυναμική που το συνόδευαν.

Συνεδρίαση της πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής της Ανανεωτικής Εκσυγχρονιστικής Κίνησης της Αριστεράς.

Με θέματα την κρίση του Ιράκ, τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τις πρωτοβουλίες της ΑΕΚΑ συνεδρίασε η 85μελής πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή της Ανανεωτικής Εκσυγχρονιστικής Κίνησης της Αριστεράς.

Στην εισήγησή του ο επικεφαλής της ΑΕΚΑ Νίκος Μπίστης μεταξύ άλλων τόνισε:

Για το Ιράκ

Ομιλία Θ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ στη συνεδρίαση της Συντονιστικής Επιτροπης, 28/6/2003

{τα σημεία της ομιλίας που βρίσκονται εντός αγγυλών, δεν εξεφωνήθησαν λόγω χρόνου}

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

1. Κατ' αρχήν πρέπει να αποδραματοποιήσουμε τη συζήτηση.

2. Η νευρικότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το κείμενο των «24» υποδηλώνει αντιδημοκρατικότητα.

3. Μου φαίνεται πως ορισμένοι πετάνε μελάνι σαν τις σουπιές. Μιλάνε, δηλαδή, για μεγάλη κρίση, επειδή θέλουν να αποφύγουν την ουσιαστική συζήτηση για όσα θα έπρεπε κανονικά και προετοιμασμένα να συζητάμε. Αν, λοιπόν, υπάρξει κρίση θα ευθύνονται εκείνοι που την επικαλούνται εδώ και κάποιες μέρες.