αεκα.gr


ΑΕΚΑ
Άρθρα

Τρομοκρατία και λαϊκισμός

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΙΠΙΔΗΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 01/08/2002

Η τρομοκρατία δεν παράγεται άμεσα από διεργασίες οικονομικής και κοινωνικής βάσης. Διαμεσολαβεί η ιδεολογία. Ετσι κάθε κοινωνική σύγκρουση (οσοδήποτε σοβαρή) δεν οδηγεί υποχρεωτικά στη χρησιμοποίηση τέτοιων μεθόδων αλλά απαιτείται για αυτό ένα κατάλληλο, εκ των προτέρων διαμορφωμένο, ιδεολογικό περιβάλλον. Η τρομοκρατία δεν είναι όπλο των καταπιεσμένων και απελπισμένων αλλά κυρίως είναι όπλο των φανατικών.

Σε σχέση με την αντικειμενική πραγματικότητα η τρομοκρατία: α) επιβαρύνει και διαστρεβλώνει τις αντιθέσεις που υποτίθεται πάει να επιλύσει, β) επινοεί φαντασιακές αντιθέσεις υποταγμένες σε δογματικά στερεότυπα, γ) αρνείται την πολιτική με την έννοια της δημοκρατικής δράσης των πολιτών. Η τρομοκρατία λοιπόν αποσπάται από το έδαφος των πραγματικών αντιθέσεων και διαμορφώνεται οργανωτικά και ιδεολογικά σε ολοκληρωμένο κλειστό σύστημα υπερκείμενο της κοινωνίας. Από αυτή τη σκοπιά είναι δυνατόν και πρέπει να συντριβεί σαν ξεχωριστό στοιχείο της υπερδομής.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα σχετικά με τη «17 Νοέμβρη» συνιστούν αναμφίβολα σαφή οργανωτική ήττα της τρομοκρατίας. Συνιστούν όμως ήδη και μια πολιτική ήττα; Αυτό θα σήμαινε την απόρριψη του ιδεολογικού της πλαισίου από την κοινωνική συνείδηση. Το ιδεολογικό αυτό πλαίσιο συγκροτείται σε δύο επίπεδα: ως μορφή πάλης και ως πολιτική συνθηματολογία και ρητορική. Και πράγματι στο πρώτο επίπεδο (ως μορφή πάλης) η τρομοκρατία φαίνεται να έχει ήδη απορριφθεί στη συνείδηση του λαού μας. Ομως στο δεύτερο επίπεδο τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα και επικίνδυνα. Κυρίως γιατί με τη ρητορική της προσπαθεί να συνδέσει τη δράση της με αιτήματα κοινωνικής αλλαγής και δικαιοσύνης χρησιμοποιώντας ανάλογα συνθήματα που παραπέμπουν σε πολιτικά στερεότυπα πολύ γνωστά και πολύ ισχυρά στη λαϊκή συνείδηση. Ακόμη γιατί ο νεφελώδης, ουτοπικός λόγος της τρομοκρατίας, περί κοινωνικής δικαιοσύνης, συναντάται με το «συνήθη ύποπτο»: τον υφέρποντα λαϊκισμό της πολιτικής μας ζωής. Σε αυτό το επίπεδο λοιπόν είναι φανερό ότι η ιδεολογική ήττα της τρομοκρατίας ή θα είναι και ήττα του πολιτικού λαϊκισμού ή απλώς στην ουσία δεν θα συμβεί. Είναι αυτονόητο ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αστυνομικές επιχειρήσεις. Αυτές οι αντιλήψεις δεν πρέπει βέβαια να ενοχοποιηθούν ποινικά αλλά πρέπει να ηττηθούν πολιτικά (με πολιτικά μέσα). Εάν υπάρξουν παρεκτροπές στην κατεύθυνση της καταστολής, θα έχουμε πρόβλημα δημοκρατίας και αυτό πρέπει να αποκλειστεί αποφασιστικά.

Αντίθετα, στα επιχειρήματα της δημοκρατίας και του Ορθού Λόγου πρέπει να στηριχτεί μια ρεαλιστική αντίληψη κοινωνικών μεταρρυθμίσεων και δικαιοσύνης που θα αντιπαρατίθεται στο μεταφυσικό βολονταρισμό της «διαρκούς επανάστασης», στον αντιδραστικό ρομαντισμό του εθνικισμού και στη μεσσιανική ιδέα της ασυμφιλίωτης πάλης των δύο κόσμων (καλού-κακού, καπιταλισμού-σοσιαλισμού, έθνους-παγκοσμιοποίησης, δικαίων-αδίκων κ.τ.λ.).

Ας αναμετρηθούμνε επιτέλους με συνθήματα του τύπου: «Ελλάδα- Κύπρος- Παλαιστίνη, Αμερικάνος δεν θα μείνει».

 

 

Συνέντευξη Τύπου του επικεφαλής της ΑΕΚΑ Ν. Μπίστη (68η ΔΕΘ) Θεσσαλονίκη, 15/9/03

1. Μια ενδιαφέρουσα πολιτική περίοδος

Η ΑΕΚΑ στο νέο πολιτικό τοπίο

Για τέταρτη κατά σειρά χρονιά, από τη συγκρότηση της ΑΕΚΑ, βρισκόμαστε πάλι στη Θεσσαλονίκη για να επισκεφθούμε τη ΔΕΘ και να διατυπώσουμε τις απόψεις μας για τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΟΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Το κείμενο αυτό προήλθε από τη συνεργασία προσώπων από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, που μετέχουν στην κίνηση του «ΜΕΤΩΠΟΥ ΛΟΓΙΚΗΣ κατά του Εθνικισμού για μια Σύγχρονη Εξωτερική Πολιτική». Την Ανακοίνωση υπογράφουν οι Λεωνίδας Κύρκος, Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, Αλέξης Ηρακλείδης, Κώστας Ζέπος, Άννα Καραμάνου, Νίκος Μπίστης, Βασίλης Σακελλαρίου, Ριχάρδος Σωμερίτης και Θόδωρος Τσίκας.

Μαθήματα της Γένοβας

ΤΑ ΝΕΑ , 02-08-2001

Η σύνοδος του G8 στη Γένοβα επισκιάσθηκε πλήρως από τις διαδηλώσεις, τα επεισόδια, τον νεκρό. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τη δημοσιότητα αλλά πρωτίστως την ουσία των δύο παράλληλων συμβάντων. Η Γένοβα προσφέρει, έτσι, ποικίλα μαθήματα.

Η αδυναμία του αυτονόητου

Κάποτε «η δύναμη του αυτονόητου» ήταν κοινός τόπος σε αυτή τη χώρα. Τώρα ούτε αυτό πλέον ισχύει. Η περιπέτεια του Οδυσσέα και της σημαίας επιβεβαίωσαν ότι το αυτονόητο δεν είναι πλέον αυτονόητο. Ακόμα και όταν το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου τάσσεται υπέρ της αυτονόητης λύσης, ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας αντιδρά στενόκαρδα και ξενοφοβικά. Αν κρίνουμε μόνο από τους τηλεοπτικούς εκπροσώπους αυτού του ρεύματος, δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε.   

Ο Τρότσκι στη Σίκινο

Όποιος εξόριστος-συνοδός αμφισβητούσε ή ξεχνούσε τα κεκτημένα του Τρότσκι αντιμετώπιζε τη σθεναρή του αντίσταση: το ζωντανό τα στύλωνε, δεν έκανε βήμα, χτυπούσε το πόδι στη γη και φτερνιζόταν συνέχεια