Drupal
Άρθρα

... Για την επόμενη ημέρα

Eρμηνεία της αντίφασης μεταξύ κομματικής και κυβερνητικής αλλαγής

του Θαν. Γεωργακόπουλου, ΤΑ ΝΕΑ , 10-07-2003

 Είναι παγκοίνως γνωστό πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Κώστα Σημίτη ήταν ότι δεν είχε αντιστοιχήσει ικανοποιητικά το κόμμα του οποίου ηγείτο στο εγχείρημά του. Την πρώτη τετραετία δεν ασχολήθηκε, υπό το βάρος της προσπάθειας εισόδου στην ΟΝΕ. Τη δεύτερη τετραετία, όμως, δεν είχε παρόμοιο άλλοθι.

Τι τον οδήγησε, λοιπόν, να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα στο τέλος της τετραετίας, δηλαδή, καθυστερημένα, όπως και σημειώθηκε; Γιατί, εννέα μήνες πριν από τις εκλογές, επικέντρωσε στο κόμμα την παρέμβασή του και όχι στην κυβέρνηση; Γιατί προτίμησε την επέμβαση στο κόμμα από μια υπερβατική ίδρυση μιας ευρείας παράταξης της Κεντροαριστεράς;

Στην ομιλία του στην K.E. του ΠΑΣΟΚ ο K. Σημίτης αναφέρθηκε επί μακρόν στο φαινόμενο της «κόπωσης» που προξενεί η παρουσία του κόμματός του και των ανθρώπων του για 20, σχεδόν, χρόνια στη διακυβέρνηση του τόπου. Πράγματι, όλες οι έρευνες δείχνουν πως πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους σκοπέλους που αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ ενόψει των επερχόμενων εκλογών.

Αν, λοιπόν, ήθελε να αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο σε επίπεδο κόμματος, όντως, δεν μπορούσε να βρει πιο συμβολικό τρόπο από τη σύγκρουση με τον K. Λαλιώτη. Επρόκειτο, πράγματι, περί «θυσίας της Ιφιγένειας», όπως χαρακτήρισε ο ίδιος την καρατόμησή του, στον βαθμό που πρόκειται για το κατεξοχήν πρόσωπο που συμβολίζει το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» όλων των περιόδων. Αναφερόμαστε σε «βαθύ» και όχι παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ, αφού ο K. Λαλιώτης αφορά, συσχετίζεται και καθορίζει όλες τις φάσεις του ΠΑΣΟΚ, χωρίς αυτό να συνδυάζεται - παρά τα μεγάλα βήματα - και με μια οργανική μετεξέλιξη η οποία, εκτός των άλλων, θα προϋπέθετε μια ουσιαστική ιστορική αποτίμηση-αυτογνωσία.

Βέβαια, οι επισημάνσεις αυτές δεν πρέπει να παραγνωρίζουν πως η ομιλία Λαλιώτη στην K.E., πέρα από τα προσωπικά, περιείχε και αρκετά ουσιαστικά στοιχεία, εξαιρουμένων, προφανώς, των υπερβολών. Πως οι διαδικασίες της «κομματικής αλλαγής» δεν ήταν οι καλύτερες και είναι ο K. Σημίτης που έχει αναφερθεί, κατά κόρον, στο παρελθόν στην άρρηκτη σχέση μέσων και σκοπών. Πως, τέλος, το νέο Εκτελεστικό Γραφείο δεν διακρίνεται από ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.

Όμως, αν ο K. Σημίτης είχε ως πρωτεύοντα στόχο να αντιμετωπίσει το «βαρίδι» της «κόπωσης» θα κρινόταν από τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα. Αυτές ήταν που αφορούσαν το σύνολο του κοινωνικού σώματος ενώ οι προαναφερθείσες, παρά τους γενικότερους συμβολισμούς τους, αφορούσαν ένα μικρό υποσύνολό του.

Οι κυβερνητικές αλλαγές, λοιπόν, ήταν κραυγαλέα αναντίστοιχες με τις προσδοκίες που δημιούργησε η επέμβασή του στο κόμμα, αλλά και με τις στοιχειώδεις απαιτήσεις της συγκυρίας. Αντί των αναμενόμενων ρήξεων και αλλαγών, το Υπουργικό Συμβούλιο έμεινε - κατ' ουσίαν - το ίδιο κι ο ανασχηματισμός σφραγίστηκε από την άστοχη και απαράδεκτη εκπαραθύρωση Μπένου και την προσθήκη των κ.κ. Κοντογιαννόπουλου και Μπίστη, ως «δείγμα» αμφίπλευρης διεύρυνσης. Όμως, το θετικό άνοιγμα Σημίτη σε επίπεδο προσώπων υπερκαθορίστηκε τόσο από τη συνολικότερη ποιότητα του ανασχηματισμού όσο και από τον πρωθύστερο χαρακτήρα του, αφού δεν ήταν απόληξη μιας παραταξιακής και προγραμματικής ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου, την οποία, φαίνεται πια, να αποφεύγει. ?λλωστε, ευρύτερα πρόσωπα έχουν χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν αλλά - και μέσω της χρησιμοποίησής τους - απεδείχθη πως η υπόθεση της Κεντροαριστεράς δεν συρρικνώνεται σ' αυτό το επίπεδο, αλλά αφορά μια συνολικότερη ανασύνθεση πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων, καθώς και τη μεταρρυθμιστική, προγραμματική ανασυγκρότηση του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος.

Για να κριθεί, βέβαια, ολοκληρωμένα η πρωθυπουργική πρωτοβουλία απομένουν τα προγραμματικά της τμήματα. Μόνο που και γι' αυτά δεν μπορούμε να είμαστε πολύ αισιόδοξοι, αν κρίνουμε από τη «μεταρρυθμιστική άπνοια» του τελευταίου διαστήματος ή, π.χ., από τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας για επικείμενη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων.

Ας κρίνουμε, λοιπόν, αυτά που έχουμε έως τώρα μπροστά μας. H αντίφαση μεταξύ ανασχηματισμού και κομματικής αλλαγής είναι κραυγαλέα. Με δεδομένο πως έχουμε να κάνουμε μ' έναν παραδοσιακό ορθολογιστή, η μόνη λογική ερμηνεία που μπορεί να δοθεί είναι πως ο K. Σημίτης είναι, πλέον, στραμμένος στην επόμενη ημέρα.

Θέλησε να επέμβει μόνο στο υποσύνολο, δηλαδή στο κόμμα, επειδή δεν ήθελε ο «διάδοχος» να εξαρτηθεί από διαβουλεύσεις, διαπραγματεύσεις και τρικλοποδιές παραδοσιακών κομματικών κέντρων ισχύος. ?φησε, δε, τον ανασχηματισμό σαν δώρο για τον «διάδοχο», ώστε να μπορέσει - προεκλογικά - να ολοκληρώσει το «νέο πρόσωπο» και να απευθυνθεί με αυτό το όπλο - που δεν ήθελε να ενεργοποιήσει ο ίδιος τώρα - στο σύνολο της κοινωνίας που θα κληθεί, άλλωστε, να επιλέξει.

Είναι η μόνη ερμηνεία των αντιφάσεων που διαθέτει λογική συνοχή.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΑ ΝΕΑ

Πολιτική και φαντάσματα

του Θανάση Γεωργακόπουλου

Tο φάντασμα το οποίο πλανιόταν πάνω από την πολιτική ζωή του τόπου άρχισε να παίρνει μορφή. Oσονούπω, εδηλώθη ότι θ’ αποκτήσει και σάρκα και οστά.

Kαρδιά της πολιτικής είναι το πρόγραμμα, οι ιδέες, οι αξίες. Πριν, λοιπόν, χτυπήσει η καρδιά του εξαγγελθέντος κόμματος του Δ. Aβραμοπούλου, μόνο προβλέψεις μπορούμε να διατυπώσουμε, όχι ασφαλείς και τελεσίδικες κρίσεις.

Συνέντευξη στην ΑΘΗΝΑΪΚΗ 9-12-00

Ποιους θα ωφελήσει και ποιους όχι η δημιουργία νέου κόμματος από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο;

 Κάθε νέο στοιχείο που συμβάλλει στην αναγκαία ριζική αναδιάταξη και ευρύτερη ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, αποτελεί θετική εξέλιξη. Αν το υπό εκκόλαψη σχήμα  του Δ. Αβραμόπουλου, εμφανιστεί ως το μοναδικό νέο στοιχείο στο πολιτικό τοπίο, τότε θα αφαιρέσει δυνάμεις από πολλούς πολιτικούς χώρους.

Η ΑΕΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΠΕΙΡΑΙΑ

Τους υποψήφιους δημάρχους που θα υποστηρίξει στους τρεις μεγαλύτερους Δήμους της χώρας ανακοινώνει σήμερα η Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς. Οι σχετικές αποφάσεις ελήφθησαν από τις τοπικές οργανώσεις και επικυρώθηκαν από την Γραμματεία της ΑΕΚΑ.

 

Βιογραφικό του Ν. Μπίστη

Νίκος Μπίστης

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο Νίκος Μπίστης γεννήθηκε το 1951. Είναι δικηγόρος. Από μαθητής οργανώθηκε στην Αριστερά. Πήρε μέρος στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα μέσα από τις γραμμές της αντιδικτατορικής Ε.Φ.Ε.Ε. Μέλος της Επιτροπής Κατάληψης της Νομικής Σχολής της Αθήνας το 1973. Φυλακίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου πέρασε στην παρανομία.

ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΙΑ: ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Στον παλιό φίλο και συμμαθητή Ν.

που πάλεψε και δραπέτευσε…

του Μάνου Ι. Σταυρουλάκη