αεκα.gr


ΑΕΚΑ
Άρθρα

Η επώδυνη ενηλικίωση

Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, οριστική νίκη της Δημοκρατίας

Οι ιστορικές ημέρες που ζούμε μπορούν να χαρακτηρισθούν ως το συμβολικό τέλος της μεταπολίτευσης, αφού η συγκεκριμένη τρομοκρατία είναι απομεινάρι εκείνης της περιόδου. Όμως, το οριστικό τέλος, που πιθανό να μην αργεί, θα επέλθει όταν λυθεί και το Κυπριακό, άλλο ένα «υπόλειμμα» εκείνης της φάσης.

Εξ αιτίας και αυτού είναι καλύτερο να κάνουμε λόγο για την επώδυνη ενηλικίωση της ελληνικής Δημοκρατίας.

Ο χαρακτηρισμός επώδυνη αφορά τις ανθρώπινες ζωές που κόστισε η τρομοκρατία, την αδυναμία που σηματοδοτούσε η καθυστέρηση στην εξάρθρωσή της, τη μείωση του διεθνούς κύρους της χώρας, την οξύτητα της σχετικής εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά και τη μακρόχρονη πορεία προς την ενηλικίωση.

Θα ήταν λάθος να αποκρύψουμε ότι στην παρατεταμένη εφηβεία της ελληνικής πολιτείας στη διάρκεια του 20ού αιώνα, η κουλτούρα της βίας κάθε άλλο παρά άγνωστη ήταν. Είτε αποτελούσε τη «βία της επιβολής» από μέρους αντιδραστικών ή/και δεξιών δυνάμεων είτε τη «βία της αλλαγής ή/και της επανάστασης», η οποία στόχευε αντιπάλους, αλλά και «εσωτερικούς εχθρούς» - και γι' αυτό αποτελεί τραγική ειρωνεία η σημερινή δαιμονοποίηση των πλειστάκις κατατρεγμένων τροτσκιστών.

Το κυρίαρχο φαινόμενο, βέβαια, ήταν η «βία της επιβολής», αφού η «βία της επανάστασης», με την εξαίρεση της εμφυλιακής περιόδου, έμενε κυρίως σε επίπεδο διακηρύξεων και έμοιαζε να φθίνει.

Το τελευταίο «επεισόδιο» του «κυρίαρχου φαινομένου» ήταν η απριλιανή δικτατορία, η οποία, όμως, οδήγησε σε ριζικές ανακατατάξεις και αναθεωρήσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα, με αποτέλεσμα μετά την πτώση της να υπάρξει «τομή» και να οικοδομηθεί η καλύτερη και σταθερότερη δημοκρατία που γνώρισε ο τόπος.

Οι αλλαγές αυτές είχαν αρχίσει να εμφανίζονται και στη διάρκεια της χούντας όταν αντέδρασαν και μετριοπαθείς συντηρητικές δυνάμεις. Όταν η πλειοψηφία των αντιδικτατορικών δυνάμεων προέβαλε ως πρώτη προτεραιότητα την ανάπτυξη μαζικών αγώνων και της πιο πλατιάς ενότητας. Όταν οι αντιδικτατορικές κινήσεις που προέτασσαν τις «δυναμικές ενέργειες» τις εννοούσαν ως εκρήξεις βομβών - υπόμνηση αντίστασης, χωρίς ανθρώπινα θύματα. Μοναδική εξαίρεση η απόπειρα τυραννοκτονίας - νομιμοποιημένη πανάρχαια - από τον αξέχαστο Αλ. Παναγούλη.

Παρενθετικά ν' αναφέρουμε ότι ακριβώς γι' αυτό είναι ατελέσφορη η προσπάθεια ορισμένων κυκλοφορούντων ακροδεξιών βαμπίρ να συνδέσουν την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη με την Αριστερά και το αντιδικτατορικό κίνημα. Αλλά είναι ακατανόητη η συνεχής, σπασμωδική και αμυντική επίκληση αυτού του κινδύνου από τμήματα της Αριστεράς. Ενώ είναι και ανόητη η συνοδεία αυτής της κινδυνολογίας από μερικούς «καφενόβιους εκ Παρισίων», «συνταξιούχους αριστεριστές» κ.ο.κ. με δηλώσεις που παρουσιάζουν ούτε λίγο ούτε πολύ τον κ. Γιωτόπουλο σαν έναν «συνηθισμένο» αντιστασιακό που απλώς παραστράτησε στη μεταπολίτευση, ενώ, αντίθετα, όσα τότε υποστήριζε προδιέθεταν για τη συνέχεια.

Ας επανέλθουμε, όμως, στα προηγούμενα. Η «δημοκρατική τομή» της μεταπολίτευσης, στην οποία αναφερθήκαμε, ενταφίαζε την «κουλτούρα της βίας» που είχε κυριαρχήσει στο παρελθόν. Η δυναμική της, όμως, δεν έγινε γρήγορα αποδεκτή από συντηρητικές δυνάμεις που νοσταλγούσαν το παρελθόν αλλά και κατανοητή από εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς και Κεντροαριστεράς που έκαναν λόγο για «αλλαγή νατοϊκής φρουράς» ή για «τι μπρόκολα τι λάχανα».

Αυτή η έλλειψη αποδοχής ή/και κατανόησης ήταν που συνεισέφερε σ' ένα κάποιο κλίμα ανοχής στις τρομοκρατικές ενέργειες που, παρά τη γενικότερη εγκατάλειψη της κουλτούρας της βίας, έκαναν την εμφάνισή τους.

Αργότερα, όταν ελαττώνεται κατά πολύ η ανοχή, σημειώνεται η εθνικιστική στροφή της 17 Νοέμβρη, με αποτέλεσμα να συνεχίζει να κρατά επαφή με τμήματα της κοινής γνώμης που αρδεύονται από ιδεολογήματα του «φαιοκόκκινου μετώπου» που τείνει να συγκροτηθεί στην ελληνική κοινωνία.

Εν τέλει, η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, με τον τρόπο μάλιστα που γίνεται, σηματοδοτεί την οριστική νίκη της Δημοκρατίας επί της κουλτούρας της βίας και των υπολειμμάτων της, καθώς και την ωρίμανση όλων των θεσμών της, μεταξύ των οποίων και οι αρχές ασφαλείας. Και επειδή δικαιώνει διαχρονικά τις δημοκρατικές, μετριοπαθείς, μεταρρυθμιστικές δυνάμεις όλων των χώρων, είναι φυσιολογικό να εξαρθρωθούν και τα ιδεολογήματα με τα οποία «έντυνε» τη δολοφονική της δράση. Έτσι, η ενηλικίωση θα αφορά και τις πολιτικές ιδέες.

Διαρκές Συνέδριο ΣYN (5+6/2/2000)

1. Eίναι από τις λίγες φορές που σκέφτηκα πολύ αν θα μιλήσω. Έχει νόημα; Yπάρχει ελπίδα;  

2. Δυστυχώς, άλλωστε, με δεδομένες και τις επερχόμενες εκλογές, η συζήτηση δεν μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βάθος.

Η πρόταση, αναλυτικά

H ΠPOTAΣH της A.E.K.A.

στο διάλογο για το AΣΦAΛIΣTIKO

 

A) Γιατί μεταρρύθμιση τώρα

A1) H Aριστερά είναι ιδρυτικά ταυτισμένη με το “κοινωνικό ζήτημα”, το οποίο, άλλωστε, καθόρισε την πορεία όλων των εκδοχών της.

Διαδηλώνοντας στην έρημη πόλη ή η ερημιά της Αριστεράς

του Γιώργου Καριπίδη, Αγγελιοφόρος  4/7/2003

Συμπεράσματα απο τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης:

Οι διαδηλώσεις ήταν μεγάλες σχετικά με το μέγεθος της πόλης μας, αλλά μικρές σχετικά με την ένταση και την έκταση της πανελλαδικής κινητοποίησης. Ως παγκόσμια δε (ή έστω πανευρωπαϊκή) η κινητοποίηση απέτυχε πλήρως.

Η πόλη απείχε. ΄Οχι μόνο δεν συμμετείχε στις διαδηλώσεις αλλά ούτε τις παρακολούθησε από τα πεζοδρόμια. Η εικόνα της άδειας πόλης ήταν εντυπωσιακή. Το κρίσιμο μέγεθος των διαδηλώσεων διαμορφώθηκε κυρίως από τη συμμετοχή μεταφερόμενων εκδρομέων.

Συνέντευξη στην ΑΘΗΝΑΪΚΗ 9-12-00

Ποιους θα ωφελήσει και ποιους όχι η δημιουργία νέου κόμματος από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο;

 Κάθε νέο στοιχείο που συμβάλλει στην αναγκαία ριζική αναδιάταξη και ευρύτερη ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, αποτελεί θετική εξέλιξη. Αν το υπό εκκόλαψη σχήμα  του Δ. Αβραμόπουλου, εμφανιστεί ως το μοναδικό νέο στοιχείο στο πολιτικό τοπίο, τότε θα αφαιρέσει δυνάμεις από πολλούς πολιτικούς χώρους.