Drupal
Άρθρα

Εκσυγχρονισμός και Κεντρο-αριστερά

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΙΠΙΔΗ

Ας μιλήσουμε καθαρά! Με δεδομένες τις πολιτικές κατευθύνσεις του ΚΚΕ (σαφώς) και του ΣΥΝ (ασαφώς), καθώς και την παρατεταμένη αμφισημία και ταλάντευση του ΠΑΣΟΚ, η ενδεχόμενη σύγκλιση και συνεργασία αυτών των κομμάτων θα είχε ως πιθανότερο αποτέλεσμα την ενίσχυση του δημαγωγικού, αντιευρωπαϊκού, εθνικιστικού και κρατικίστικου πολιτικού μοντέλου, που παραπέμπει ευθέως στις ξεπερασμένες συνταγές της δεκαετίας του '80 και του πρώτου μισού της δεκαετίας του '90. Και εάν σ' αυτές τις συνταγές συνέβαλαν τότε, το ΠΑΣΟΚ πρακτικά και το ΚΚΕ ιδεολογικά, η επανάληψή τους σήμερα, χωρίς τον Ανδρέα Παπανδρέου και με την κυρία Παπαρήγα στη θέση του Χαρίλαου Φλωράκη, μάλλον ως παρωδία μπορεί να εκληφθεί.

Ζητούμενο παραμένει ο δημοκρατικός εκσυγχρονισμός. Το εγχείρημα Σημίτη από το '96 άνοιξε το δρόμο, αλλά σήμερα φαίνεται να βαλτώνει μέσα στις αντιφάσεις του ΠΑΣΟΚ και την ισχυρή αντίδραση των συμφερόντων της κατεστημένης καθυστέρησης. Ηδη υπάρχουν σαφείς ενδείξεις αναδίπλωσης στην κυβερνητική πολιτική. Ομως η επιστροφή σε κοινωνικές συμμαχίες διαρθρωμένες γύρω από τον κρατικό τομέα είναι πλέον καταστροφική. Η δημαγωγική διαχείριση των πραγματικών αντιθέσεων είναι πλέον ατελέσφορη. Συν τοις άλλοις, όλα αυτά ανοίγουν το δρόμο στη Δεξιά.

Απαιτείται λοιπόν ακριβώς το αντίθετο: ένα νέο κύμα εκσυγχρονισμού. Και αυτό δεν μπορεί να περιμένει πότε θα αλλάξουν πολιτικές τα κόμματα της Κεντροαριστεράς. Αυτό μπορεί να προκύψει από την πλευρά της κυβέρνησης, με μια επιθετική πολιτική ισχυρού εκσυγχρονιστικού μεταρρυθμισμού, που θα διαμορφώνει και θα στηρίζεται σε νέες κοινωνικές συμμαχίες και θα ασκεί πιέσεις για την απαιτούμενη αναμόρφωση και ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς.

Μια τέτοια επιθετική κυβερνητική πολιτική δεν θα ασκηθεί σε κενό στήριξης. Αντίθετα, μόνο μέσω αυτής μπορεί να συγκεντρωθεί στο κοινωνικό επίπεδο η νέα πλειοψηφία, που με τη σειρά της θα στηρίξει αυτή την πολιτική. Και αυτές οι διεργασίες δεν μπορεί παρά να αποτυπωθούν στην κεντρική πολιτική σκηνή, υποχρεώνοντας τα «ιστορικά» κόμματα σε αντίστοιχες αναθεωρήσεις και ανασυνθέσεις. Ηδη όμως στο κοινωνικό πεδίο μορφοποιούνται νέα πολλαπλά υποκείμενα του εκσυγχρονισμού, που ανασυγκροτούν την Κεντροαριστερά από τα κάτω και που παρακάμπτουν τις αγκυλώσεις του κατεστημένου πολιτικού σκηνικού. Χωρίς να υπερτιμούμε το ειδικό βάρος αυτών των προσπαθειών, χωρίς να τις αντιπαραθέτουμε σε κεντρικότερες πρωτοβουλίες ίδιας κατεύθυνσης, πρέπει να επισημάνουμε ότι σε ρευστές και μεταβατικές πολιτικές καταστάσεις, κάπως έτσι πάντα ξεκινάνε τα πράγματα.

Μ΄ένα λουλούδι

Φόρο τιμής στα αθώα θύματα της τρομοκρατικής επιθεσης και την συμπαράστασή τους στον αμερικανικό λαό εκδήλωσαν με λίγα λουλούδια

Η πολιτική δεν είναι κόλπο

Ομιλία του  Γ. Καρυπίδη

σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη (Τρίτη 10/7/2001, Ολύμπιον),
με θέμα: «Η προοπτική του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος»

Η πολιτική δεν είναι κόλπο. Η πολιτική δεν είναι επικοινωνιακή τεχνική. Αντανακλά και ταυτόχρονα καθορίζεται από πραγματικές (υλικές) μεταβολές στην κοινωνική δομή.

Για την αναστολή λειτουργίας του ΚΕΠ

Σχολιάζοντας την ανακοίνωση αναστολής της λειτουργίας του ΚΕΠ από τον Δ. Αβραμόπουλο στο ραδιοσταθμό ΕΡΑ/ΝΕΤ 105,8 (Γ. Γιουκάκης), ο επικεφαλής της Ανανεωτικής Εκσυγχρονιστικής Κίνησης της Αριστεράς Νίκος Μπίστης τόνισε:

Η ποιότητα ζωής στην Αθήνα: πρόβλημα και πρόκληση.

H έλλειψη δημόσιων χώρων και πρασίνου, η ασφυκτική πίεση που εξασκούν τα οχήματα, η άσφαλτος και το τσιμέντο στους κατοίκους των πυκνοκατοικημένων συνοικιών αποτελούν βασικές αιτίες υποβάθμισης της ποιότητας ζωής στην πόλη. Για να αλλάξει ουσιαστικά η κατάσταση που διαμορφώθηκε με ευθύνες της σειράς κυβερνήσεων από δεκαετίες έως σήμερα δεν αρκούν σκόρπια μέτρα. Οι πεζόδρομοι δημιουργούν ευχάριστες γωνιές αλλά οι λίγοι ελεύθεροι χώροι της Αθήνας συνεχίζουν να χτίζονται.

Πατρίδα για τους Παλαιστίνιους, ασφάλεια για το Ισραήλ

(ΒΡΑΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 21/4/02)

Οι δραματικές εξελίξεις στη Μ. Ανατολή συγκλονίζουν ολόκληρη την ανθρωπότητα καθώς συνεχίζεται η απίστευτη αιματοχυσία. Αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά ότι οι ηγεμονιστικές επιδιώξεις, ο εθνικιστικός και ο θρησκευτικός φανατισμός καθώς και η μισαλλοδοξία οδηγούν σε ανεξέλεγκτη βία με τραγικές συνέπειες.