Drupal
Άρθρα

ΤΑ 4 ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ.ΣΗΜΙΤΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ 4ΕΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ»

του Μάνου Σταυρουλάκη

Στον κ. Μανώλη Γκαζή και τον θείο μου κ. Ευτύχη Μανουσάκη

Μέχρι πριν από λίγους μήνες, η προοπτική μιας τρίτης κατά σειράν εκλογικής νίκης της κυβέρνησης του κ. Σημίτη έμοιαζε με όνειρο χιμαιρικό, απογυμνωμένο από κάθε ρεαλιστικό πνεύμα. Η έλλειψη ενός κεντρικού πολιτικού διακυβεύματος για την τρέχουσα τετραετία (όπως ήταν, π.χ., η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ για τα έτη 1996 – 2000), ο ανέξοδος και καταγγελτικός λόγος της λεγόμενης «εσωκομματικής αντιπολίτευσης» και η μετριοπαθής αντιπολιτευτική τακτική της Ν.Δ έδιναν την εντύπωση στην ελληνική κοινωνία ότι η κυβέρνηση είναι κουρασμένη από τη χρόνια άσκηση της πολιτικής εξουσίας και ότι ο πρωθυπουργός προσωπικά εκινείτο κάπου στο «μέσον του πουθενά» της ευρύτερης πολιτικής σκηνής.

Φαίνεται, όμως, ότι οι πρόσφατες επιτυχίες στο νευραλγικό τομέα της εξάρθρωσης της τρομοκρατίας λειτούργησαν ευεργετικά για τον κ. Σημίτη. Αυτή η σημαντική πολιτική ανάσα αποτυπώθηκε με τρόπο θεαματικό στα ευρήματα των δύο πιο πρόσφατων δημοσκοπήσεων κοινής γνώμης. Έτσι, η οριακά αναστρέψιμη διαφορά του 8,8% μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ σύμφωνα με τη σφυγμομέτρηση της MRB μειώθηκε εντυπωσιακά κατά πεντέμιση ποσοστιαίες μονάδες, αγγίζοντας το 3,3%, με βάση τα δεδομένα της πρόσφατης έρευνας της Metron Analysis.

Ο κ. Σημίτης έγινε εκ νέου ο ρυθμιστής της πολιτικής αντζέντας. Οι εκπρόσωποι της «εσωκομματικής αντιπολίτευσης», με προσφορά στη διάδοση των ιδεών του ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία αλλά εμφορούμενοι συχνά από έναν παλαιό και ξεσκολισμένο τριτοκοσμικό σοσιαλισμό, προτίμησαν να σιωπήσουν. Η πολιτική αμηχανία μεταφέρθηκε στα κεντρικά γραφεία της Ν.Δ. Και οι υπουργοί της κυβέρνησης άρχισαν πάλι να αντιμετωπίζουν μετωπικά τους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Εντούτοις, κατά τη γνώμη του γράφοντος πάντοτε, οι αλκυονίδες ημέρες της κυβέρνησης Σημίτη θα αξαρτηθούν από τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικούς παράγοντες, από τέσσερα διαδοχικά πολιτικά στοιχήματα.

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Πριν απ’ όλα, είναι απολύτως αναγκαίο να συνεχισθεί η μεθοδική εξάρθρωση της 17Ν, του ΕΛΑ και των υπολοίπων «πιστολέρο» της πολιτικής. Οι συλλήψεις σημαντικών στελεχών της 17Ν αποτελούν τη μεγαλύτερη νίκη της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού μετά το 1974.

Στο σημείο αυτό, θεωρώ ότι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον πρωθυπουργό το σθένος να δηλώσει δημόσια από τις πρώτες στιγμές αυτού του ξετυλίγματος του «μίτου της Αριάδνης» ότι η ευρύτερη Αριστερά, στην ιστορική μεταπολιτευτική διαδρομή της, δεν οφείλει να απολογηθεί σε κανέναν και για τίποτε: Οι αλλαγές στον κοινωνικό χάρτη δεν μπορούν να υλοποιηθούν παρά μόνον μέσα από συστηματικές κοινωνικές και πολιτικές παρεμβάσεις στο πλαίσιο του δημοκρατικού – πλουραλιστικού πολιτικού συστήματος. Πράγματι, η λογική της Κεντροαριστεράς δεν είναι η λογική των όπλων, η οποία οδηγεί αναπόφευκτα στην ενίσχυση των μηχανισμών κρατικής καταστολής, αλλά η λογική της διάδοσης των ιδεών της και των προοδευτικών αλλαγών στο κοινωνικό περιβάλλον.

Βέβαια, στο επίπεδο των προσωπικών πολιτικών κερδών, ο πρωθυπουργός βρήκε την αναπάντεχη συνδρομή της ίδιας της… Ν.Δ.! Με εξαίρεση την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία από την πρώτη στιγμή έσπευσε να συγχαρεί τις ηγεσίες του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και των Διωκτικών Αρχών, η Ν.Δ αναγνώρισε στην κυβέρνηση με καθυστέρηση αρκετών εβδομάδων το πρώτο αποφασιστικό πλήγμα κατά της τρομοκρατίας στον τόπο μας. Ενδεικτική της καχύποπτης και αμήχανης στάσης των ακραίων κύκλων της Δεξιάς και των επαγγελματιών πατριωτών της Ρηγίλλης υπήρξε η τοποθέτηση του αρμόδιου Τομεάρχη της Ν.Δ (δηλ., του «υποψήφιου αυριανού» υπουργού Δημόσιας Τάξης) κ. Β. Πολύδωρα, ο οποίος έκανε λόγο, μεταξύ άλλων, όχι για συλλήψεις τρομοκρατών, αλλά για «αυτοσυνταξιοδοτήσεις» στελεχών της 17Ν (!). Η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναδιπλώθηκε, ο κ. Β. Πολύδωρας συνετίσθηκε, αλλά οι εντυπώσεις έμειναν αποτυπωμένες στη μνήμη της κοινής γνώμης: Απέναντι στη «Βαβυλωνία της Δεξιάς» για ένα τόσο σημαντικό θέμα ο πρωθυπουργός αρχίζει να φαντάζει για μία ακόμη φορά ως η μόνη ήρεμη και αποτελεσματική δύναμη.

Η ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ Ε. Ε

Στη συνέχεια, ακολουθεί το δεύτερο διαδοχικό στοίχημα για τον κ. Σημίτη και ευρύτερα για την κυβερνητική ομάδα. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπα?κή Ένωση (Ε. Ε). από τον ερχόμενο Δεκέμβριο. Σε ό, τι αφορά την επιτυχή έκβαση των διαδικασιών για το δεδομένο ζήτημα, το οποίο αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής μας πολιτικής, η συγκρατημένη αισιοδοξία είναι εκ των πραγμάτων δικαιολογημένη. Ήδη, η δανική προεδρία της Ε. Ε τηρεί μία ιδιαίτερα ευνο?κή στάση απέναντι στις ελληνοκυπριακές θέσεις. Επιπλέον, η ελληνοκυπριακή πλευρά θα προσέλθει ιδιαίτερα ενδυναμωμένη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αφού η ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε χρήση – παρά τις αντίθετες εθνικιστικές φωνές – του δικαιώματος του veto στην περίπτωση του λεγόμενου «Ευρωστρατού» ή, ορθότερα, της Ευρωπα?κής Δύναμης Ταχείας Ανάπτυξης. Συνεπώς, το δικαίωμα της αρνησικυρίας παραμένει αναλλοίωτο μέσα στη διπλωματική φαρέτρα της ελληνικής πλευράς.

 

Η ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

 

Έπεται η άσκηση της προεδρίας της Ε. Ε από την Ελλάδα. Η χώρα μας έχει την τύχη να κυβερνάται από έναν πεπεισμένο ευρωπα?στή, πιστό στο όραμα όχι μόνον της οικονομικής αλλά και της πολιτικής σύγκλισης της Ευρώπης. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά τον κ. Σημίτη έναν αξιόπιστο και φερέγγυο συνομιλητή στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων μας.

Βέβαια, ο δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, δεδομένου μάλιστα ότι η άσκηση της ευρωπα?κής προεδρίας θα συμπέσει χρονικά μάλλον με την επίθεση των ΗΠΑ κατά του ολοκληρωτικού και σκοταδιστικού καθεστώτος του δικτάτορα Σαντάμ στο Ιράκ την άνοιξη του 2003. Σε περίπτωση υλοποίησης αυτού του πιθανού σεναρίου, ο κ. Σημίτης θα κληθεί να συμμετάσχει ενεργά στον αποτελεσματικό συντονισμό των ήδη εκπεφρασμένων επιφυλάξεων μεγάλων ευρωπα?κών χωρών (Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία…) στη διαγραφόμενη επίθεση της διοίκησης Μπους εναντίον του Ιράκ. Η ευκαιρία για μία ακόμη προβολή του νέου εκσυγχρονιστικού και φιλο – ευρωπα?κού προσώπου της χώρας μας είναι προφανής…

Παράλληλα, η Ελλάδα θα έχει την ευκαιρία να αποτινάξει οριστικά από πάνω της τα μίζερα χαρακτηριστικά της εσωστρεφούς Ψωροκώσταινας, δρομολογώντας τις διαδικασίες διεύρυνσης της Ε. Ε. Παρά τις αντίθετες προβλέψεις, η ευρωπα?κή διεύρυνση δεν είναι μία υπόθεση από χέρι χαμένη, αλλά αποτελεί εδώ και αρκετό καιρό αντικείμενο ζωηρού δημόσιου διαλόγου και βαθειάς πολιτικής ζύμωσης στις υπόλοιπες ευρωπα?κές πρωτεύουσες. Οι πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες μεγάλων αυρωπα?κών χωρών είναι ενήμερες για το ενδεχόμενο διόγκωσης της αμερικανικής σφαίρας επιρροής στη Γηραιά Ήπειρο σε περίπτωση αναβολής της διαδικασίας διεύρυνσης της Ε. Ε.

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ 2004

Ο πολυκύμαντος βίος της προετοιμασίας των έργων που συνδέονται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 φαίνεται ότι ανήκει στο παρελθόν. Γίνεται ορατό πλέον ότι οι προστριβές μεταξύ αρμοδίων υπουργών και διοργανώτριας αρχής υποχωρούν. Οι προσωπικοί εγω?σμοί και οι προσωπικές στρατηγικές αρχίζουν να παραμερίζονται. Τα έργα ολοκληρώνονται με ιδιαίτερα ταχείς ρυθμούς. Μάλιστα, προβλέπεται βάσιμα πλέον ότι η ολοκλήρωση των έργων και η παράδοσή τους στους πολίτες θα συμπέσει με την εξάντληση της τρέχουσας τετραετίας και με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ»

Στη σύγχρονη Πολιτική Επιστήμη, χρησιμοποιείται αρκετά συχνά ο όρος «high politics». Αυτός ο αγγλικός όρος μπορεί δόκιμα να μεταφρασθεί σε «υψηλή πολιτική» ή «ζητήματα υψηλής πολιτικής», έχει μία ιδιαίτερη χρηστική αξία στην περιγραφή πολιτικών φαινομένων και αναφέρεται ουσιαστικά σε στρατηγικές πολιτικές επιλογές και κεντρικά πολιτικά και οικονομικά διακυβεύματα.

Έως τώρα, μέσα στο πλαίσιο του παρόντος κειμένου, μάς δόθηκε η ευκαιρία να αναφερθούμε σε τέσσερα κεντρικά θέματα της πολιτικής ζωής, τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν ως ευκαιρίες ανάκαμψης για τον κ. Σημίτη προσωπικά και ευρύτερα για το σύνολο της κυβέρνησης. Πράγματι, η μεθοδική αποψίλωση των τρομοκρατικών ομάδων, η ενδεχόμενη ένταξη της Κύπρου στην Ε. Ε, η προεδρία της Ε. Ε και η διοργάνωση των Ολυμπικών Αγώνων του 2004 αποτελούν χωρίς αμφιβολία ζητήματα «υψηλής πολιτικής».

Όμως, υπάρχουν όψεις της κυβερνητικής πολιτικής που δείχνοθν εκσυγχρονιστική ατολμία και υπέρμετρη μεταρρυθμιστική εγκράτεια.

Πιο συγκεκριμένα, είναι πανθομολογούμενη η πτώση της τουριστικής κίνησης και στις τουριστικές περιοχές το ένα κύμα αυξήσεων διαδέχεται το άλλο, αφού καταγράφονται καθημερινά κερδοσκοπικές τάσεις σε βασικά καταναλωτικά αγαθά και υπηρεσίες (καύσιμα, τρόφιμα, εμφιαλωμένα νερά…) που αγγίζουν το 60% σε σύγκριση με την περυσινή θερινή περίοδο.

Αναφορικά με το φορολογικό σύστημα, η εκσυγχρονιστική διάθεση της κυβέρνησης υπήρξε οριακή, αφού χάθηκε, για μία ακόμη φορά, η ευκαιρία για τη θεσμοθέτηση αδιάβλητων ελεγκτικών μηχανισμών? αντ’ αυτού, ο αρμόδιος υπουργός έθεσε σε εφαρμογή έναν εκβιαστικό μηχανισμό φορολογουμένων από άλλους συμπολίτες τους με τους οποίους τυγχάνει να έχουν κάποια προσωπική αντιζηλία ή οικονομικό ανταγωνισμό.

Ακόμη, αποφασίσθηκαν αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, τα δίδακτρα, τα ασφάλιστρα και τα τέλη κυκλοφορίας, ενώ από το φθινόπωρο οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι θα απαιτήσουν την αύξηση των πενιχρών οικονομικών απολαβών τους και οι αγρότες θα ζητήσουν την – έστω καθυστερημένη – καταβολή αποζημιώσεων και επιδομάτων από τον μονίμως αγχώδη υπουργό Γεωργίας. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, οι εξαγγελίες του κ. Σημίτη στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης μόνον οικονομικά γενναιόδωρες δεν θα είναι, αφού ο πρωθυπουργός φέρεται αποφασισμένος να περιορισθεί στην κατάσργηση ορισμένων τεκμηρίων και την αύξηση του αφορολογήτου.

Συμπερασματικά, θα θέλαμε να επαναλάβουμε την αρχική μας διαπίστωση: Ότι, δηλ., τα καίρια πλήγματα κατά των τρομοκρατών στην Ελλάδα κατέστησαν εκ νέου τον πρωθυπουργό αν όχι απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού, τουλάχιστον ρυθμισττή της πολιτικής αντζέντας. Όμως, υπάρχουν σημαντικά προβλήματα που άπτονται της καθημερινότητας των πολιτών (αγροτικό, κύματα αυξήσεων, πτώση της τουριστικής κίνησης…) και που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες, παρά το γεγονός ότι η διαδικασία προοδευτικού εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων και δεν αγνοεί τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών.

Εξάλλου, η απάντηση προέρχεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό σε παλαιότερη συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» της 12ης Μαρτίου 1995: «Ο εκσυγχρονισμός σήμερα αποτελεί ένα περιεκτικό πολιτικό σύνθημα, ένα μονολεκτικό πρόγραμμα αντιπαράθεσης και ρήξης με την πελατειακή νοοτροπία, τη συντεχνιακή αντίληψη, την κλειστή κοινωνία, τον πολιτισμικό απομονωτισμό, τη συγκέντρωση και εκμετάλλευση της οικονομικής εξουσίας, την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης» [Κ. Σημίτης: «Για μια κοινωνία ισχυρή, για μια ισχυρή Ελλάδα», εκδ. Πλέθρον, 1995, σελ. 117]

Σχετικά με την αναζοπύρωση του Μεσανατολικού

13/10/2000

Σχετικά με την εκρηκτική κατάσταση στην Μέση Ανατολή, η Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς, τονίζει:

Μαθήματα της Γένοβας

ΤΑ ΝΕΑ , 02-08-2001

Η σύνοδος του G8 στη Γένοβα επισκιάσθηκε πλήρως από τις διαδηλώσεις, τα επεισόδια, τον νεκρό. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τη δημοσιότητα αλλά πρωτίστως την ουσία των δύο παράλληλων συμβάντων. Η Γένοβα προσφέρει, έτσι, ποικίλα μαθήματα.

“Aπό την O.N.E. στην Oμοσπονδιακή Eυρώπη;”

ΘEΣΣAΛONIKH 28/6/00 - Eκδήλωση A.E.K. της Aριστεράς

Εκδηλώση της ΑΕΚΑ Θεσσαλονίκης, Συντονιστής Τ.Κατσαρός. μιλκήτές Γ.Πασχαλίδης, Σπύρος Δανέλης , Παναγ. Ιωακιμίδης καθηγ. και Θ. Γεωργακόπουλος